Emigracja

Spektakl to zaproszenie do podróży przez wspomnienia, nieoczywiste miejsca i w towarzystwie różnych ludzi: od Romana – kolekcjonera zabawkowych kolejek, a raczej (o ile nie chce się zarobić lampy na ryj) „modeli kolekcjonerskich”, po profesorka prowadzącego krąg dialogu w londyńskim squacie. Inscenizacja łotrzykowskiej powieści to okazja do zanurzenia się w zaskakujących, nieraz groteskowych, wydarzeniach płynących z nurtem wartkiej akcji. Przygody bohatera, choć mogą wydawać się banalne lub prozaiczne, nikogo nie pozostawią obojętnym, bo opowiedziane są w sposób pełen lekkości i autoironii, a co najważniejsze – z otwartością i ciekawością wobec drugiego człowieka. „Emigracja” to również interesujące zderzenie ze stereotypami, które jednocześnie jest ich przełamaniem. Malcolm, nawet jeśli korzysta ze skojarzeń, gdzie jedna cecha implikuje kolejne, to jednocześnie od razu ten schemat rozbraja. Potrafi zajrzeć pod kliszę i dostrzec żywego człowieka w całej jego złożoności: wraz z trudnościami, słabościami i marzeniami, zawsze zadając sobie pytanie, co może myśleć, czuć i co przeżył.